KÖŞE YAZARLARI
Giriş Tarihi : 05-03-2021 13:55   Güncelleme : 05-03-2021 13:55

ÖMER YERLİKAYA (Yusuf Özvar, Hüseyin Özvar)

Sevgili okurlar yıllar yılı öncesinin hayatı pek mutlu pek neşeli olsa da acı ve hüzünler yaşamı dolduran hüzün rüzgârları gibi her yandan esip esip dururdu.

ÖMER YERLİKAYA (Yusuf Özvar, Hüseyin Özvar)

Küçük şeylerden mutlu olmanın güzellikleri yaşanırken bir yandan zor yaşamların derin izler bıraktığı yıllar, yoksulluğun insanın sırtında bir kambura dönüşğü, acının, kimsesizliğin, yetimliğin kol gezdiği ıssız topraklar büyük acılar gördü. Acılar bizim acımızdı, çekenler hep bildik hep tanıdık insanlarımızdı. Babamız, amcamız, dayımız onların yakınları, eşi dostu, akrabalarıydı. Acı dolu bir neslin hüzünlü çocukları olarak bizler varız artık. O yıllarda Sinop’un bizimle oldukça yakın ilişkisi vardı. Doksan üç harbinde pek çok insanımız ya orada dünyaya geldi ya da küçük şehirden oraya göç gitti, yerleşti orada kaldı. Sinop hala çok sevimli; insanıyla doğasıyla Artvin’imizi aratmayacak güzellikte meziyetlere sahip bir ilimizdir.

Bugün Serhat Artvin gazetemizin konuğu Merhum Yusuf Özvar ve oğlu merhum Hüseyin Özvar. Yusuf Özvar 1926 yılında ailesinin göç etmesi nedeniyle Sinop’ta dünyaya geldi. Babası Begi ağa annesi Emine Hanımdır. Yusuf Özvar henüz çok küçük bir çocukken Sinop’tan Artvin’e gelirler Fıstıklı köyüne (Nacviya) yerleşirler. Kısa süre sonra annesini kaybeder ve yetim kalır. Ancak köyünü bırakmaz zaman zaman Sinop’a ablalarına, dayısına gidip gelir. Çok zor bir hayatın içindedir. Ayakta durmanın, yaşama tutunmanın bedelini çocuk haliyle ödemek zorunda kalır. Önce köydeki işleri yaparak çalışmaya başladı sonunda türlü meşakkatler içinde inşaat ustası oldu. Büyüdü, gelişip serpildi. Askerliğini yaptı. Köyünden Emin Soydan’ın kızıyla evlendi. Dört çocuğu dünyaya geldi. Büyük oğlu Hüseyin Özvar, büyük kızı Nurten Ergin, küçük oğlu Resul Özvar ve küçük kızı Kadriye baştır.

1981 yılında hayat şartlarının zorluğu nedeniyle İstanbul’a göç etti. Ustalığı oldukça iyiydi, Ata şehirde, unalan da, Çamlıca da pek çok inşaat yaptı. İşleri iyi gidince de büsbütün yerleşti. Ömrü acılarla geçmişti. Sıkıntı ve keder onu hiç yalnız bırakmadı. Ömrünü, emeğini, çabasını çocukları için harcadı. Rahat yüzü görmeden yaşadı. Şeker hastasıydı. Bu hastalıkla mücadele etti. 13 Haziran 2004 yılında yaşamını yitirdi. Vasiyeti üzerine cenazesi köyüne getirildi. Acılar içinde geçmiş, derin izler bırakmış bir hayat böyle sonlanıyordu.

Yusuf Özvar bugün hala iyi duygularla anılan, arkasından güzel sözler sarf edilen bir insan. Zor bir yaşamı oldu, yaşamın en ağır hallerini bir bir yaşadı. Yaşadıklarından kendine bir pay çıkardı; dostluğu, güzelliği ve dürüstlüğü kendine şiar edindi. Tabiri caizse karıncayı incitmeyen bir yaradılışı vardı. Büyük oğlu o çok kıymetli insan Hüseyin Özvar ile İstanbul’da tanıştım. Hüseyin Özvar 1953 doğumlu. Saime hanımla evlendi Özcan, Özkan, Erkan isminde üç oğlu dünyaya geldi. Renkli bir kişiliğe sahipti. Lise mezunudur, folklor ekibinde oynadı. Artvin’imizi temsil etmenin onurunu yaşadı.

Büyük eniştesi benimde çok sevdiğim bir insan olan Hüseyin Yüksel Ergin ve oğlu büyük yetenek Köksal Ergin sayesinde İstanbul da tanıştık. Daha sonraları yine bir araya geldik, konuştuk sohbet ettik, telefonlaştık. Çam Sakızı isimli romanımın İstanbul tanıtımına akrabası ve benim de çok kıymet verdiğim insan akrabası Bekir Soydan ile birlikte geldiler.

Hüseyin Özvar tanıdığım en değerli insanlardan birisiydi.

İyi niyetli dürüst, müthiş özgüveni olan bir yaradılışı vardı. İçten ve sıcaktı, eşine dostuna, arkadaşına değer verir, sevdiklerinin arkasında kale gibi dimdik dururdu. Ne yazık ki geç tanışştık ve yine onu erken kaybetmenin derin hüznünü yaşadım. Bu denli içten, canlı, memleket sevdasıyla dolu, onurlu, kibar ve tabiri caizse adam gibi adamdı. İsmi; güvenin, itimadın, dostluğun adıydı. Eşi, dostu, arkadaşı olmaktan gurur duyacağınız çok kıymetli birisiydi. Ölümünü duyunca kendi evimden bir cenaze çıkmışçasına üzülmüştüm. İnsanın hayattan kopmasına kıyamadığı bir canımızdı Hüseyin Özvar. Babasının iyilik melekeleriyle doluydu. Onun hakkında kimsenin kırgın konuşacağını hiç sanmıyorum. Gönül dostu, arkadaş canlısı, eli açık mert ve yürekli bir insandı. Yeri kolay kolay doldurulamayacak bir değerimizdi. Ancak yaşadığımız hayat böyle, sapasağlam bir insan virüs belası yüzünden yaşamını yitirdi. Bize düşen arkasından dua etmek ve güzel duygularla anmak ve hep hatırlamak olacaktır. Hayatın bu yanı hepimizin bir yaşam gerçeği olarak önümüzde duruyor.

Artvin’de Haber gazetesi olarak Baba Yusuf Özvar’a ve oğul Hüseyin Özvar’a Yüce Allahtan rahmet diliyorum. Baba oğul nur içinde uyusunlar makamları cennet olsun. Özvar ailesine, Ergin ailesine, Baş ailesine ve tüm sevenlerine sabırlar diliyoruz.

Sevgiyle kalın.